Home In beeld: Parades voor de massa

In beeld: Parades voor de massa

  • Gepubliceerd op: 22 mei 2012
  • Update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Geertje Dekkers en Annemarie Lavèn

Ze begonnen terughoudend, maar in de loop van de negentiende eeuw groeiden campagnes voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen uit tot steeds grotere shows. Met buttons en foto’s probeerden kandidaten vanuit treinen de kiezers voor zich te winnen.

‘Van is a used-up man,’ zongen aanhangers van de Amerikaanse Whig Party in 1840 over de zittende Democratische president Martin van Buren. Veel Amerikanen vonden campagne voeren in die tijd ordinair: een kandidaat mocht vooral niet al te duidelijk laten merken dat hij naar het Witte Huis wilde. Daarom liet hij het aan zijn aanhang over reclame te maken. Ook toen al was daarbij het gegooi met modder nooit van de lucht. Het anti-Van Buren-lied ‘Tippecanoe and Tyler too’ zou latere campagnes merkbaar beïnvloeden.

Presidentskandidaten moesten al vroeg een dikke huid ontwikkelen. De Houston Telegraph maakte Abraham Lincoln in 1860 uit voor ‘de magerste, schraalste, lompste verzameling armen en benen met een gangstergezicht die ooit samen aan één skelet heeft gezeten’.

En ver voordat birthers de Amerikaansheid van Obama betwistten, kregen kandidaten al te maken met uitzinnige beschuldigingen. In 1928 suggereerden Republikeinen dat de Democratische kandidaat, de katholiek Al Smith, werkte aan een tunnel van New York naar het Vaticaan. Als hij werd gekozen, zou de paus zich met al zijn beslissingen bemoeien.
Uiteraard was seks al vroeg een populair onderwerp om over te roddelen. De Democraat Grover Cleveland had mogelijk een bastaardkind. Dus zongen zijn tegenstanders in 1884: ‘Ma, Ma, where’s my pa? Gone to the White House, ha ha ha.’ Dit nogal zwakke rijmpje berokkende Cleveland overigens weinig schade. Hij werd tot tweemaal toe president.

Opmerkelijk genoeg raakte het seksleven van kandidaten gedurende een groot deel van de twintigste eeuw op de achtergrond, terwijl campagnes steeds theatraler werden. Vanaf de late negentiende eeuw lieten kandidaten hun terughoudendheid steeds meer varen en deden ze vaker mee aan verkiezingsbijeenkomsten, die langzaam uitgroeiden tot ware shows.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van vandaag. Je hebt al een abonnement voor €4,99 per maand.

Nieuwste berichten

Maaltijd der vrienden (1935) door Charley Toorop
Maaltijd der vrienden (1935) door Charley Toorop
Recensie

Charley Toorop had succes in het werk, maar pech in de liefde

Charley Toorop kreeg volop erkenning als kunstenaar, maar in haar privéleven was het tobben. Zo blijkt uit de biografie door Wessel Krul.  De portretten van Charley Toorop (1891-1955) zijn meteen herkenbaar: de afgebeelde personen hebben gebeitelde koppen, grote ogen en iets gekwelds. Er zit een onderstroom van agressie in. Toen Toorop begin twintigste eeuw begon te exposeren veroorzaakte haar werk opschudding. Critici vonden het ‘mannelijk’, maar...

Lees meer
Columnist Philip Dröge
Columnist Philip Dröge
Column

MTV zomaar verdwenen? Ik word oud

Het was maar een televisiezender. En ook nog eentje waarvoor je met je afstandsbediening naar de driedubbele cijfers moest doorklikken. Ergens tussen Baby TV en Euronews, in dat digitale niemandsland, hield MTV Music stand. Ballingschap is een groot woord, maar toch: niemand kwam er meer, in die slechte buurt. Ik ook niet. Waarom zou ik?...

Lees meer
Hadjememaar wordt aangekleed als een echte heer, 1921.
Hadjememaar wordt aangekleed als een echte heer, 1921.
Artikel

In 1921 stond er een malle zwerver op de kieslijst

In 1921 veroverde de drankzuchtige ‘straatartiest’ Had-je-me-maar een zetel in de Amsterdamse gemeenteraad. Hij was naar voren geschoven door een groep anarchisten en plaatste de overheid voor een lastig vraagstuk: hoe moet je in een democratie omgaan met schertskandidaten? ‘Een politiek schandaal,’ kopte De Telegraaf in de vroege ochtend van 28 april 1921. De opwinding...

Lees meer
De voorzitter van de Atlantische Commissie, mevrouw Hannie van Leeuwen, opent de 'reizende' NAVO-tentoonstelling in de hal van het station Den Haag Centraal. Links het VVD-Tweede Kamerlid, A. Ploeg, NL790703-26, 1979 VII 4, QAH9,Kunst en cultuur/Tentoonstellingen, QAK26,Overheid en politiek/Landelijke overheid en politiek/Krijgsmacht, Leeuwen, Hannie van, Ploeg, Ad
De voorzitter van de Atlantische Commissie, mevrouw Hannie van Leeuwen, opent de 'reizende' NAVO-tentoonstelling in de hal van het station Den Haag Centraal. Links het VVD-Tweede Kamerlid, A. Ploeg, NL790703-26, 1979 VII 4, QAH9,Kunst en cultuur/Tentoonstellingen, QAK26,Overheid en politiek/Landelijke overheid en politiek/Krijgsmacht, Leeuwen, Hannie van, Ploeg, Ad
Artikel

NAVO-tentoonstelling gestolen en beklad: actievoerders noemden het oorlogshitserij

Antimilitaristische actievoerders hadden het eind jaren zeventig gemunt op een reizende NAVO-tentoonstelling. Ze hekelden de oorlogspropaganda en organiseerden daarom eigen anti-NAVO-exposities. ‘Wat heeft u liever, een atoombom of een neutronenbom?’ In het ochtendgloren lag de Maastrichtse stationshal er treurig bij. Die septembernacht in 1979 hadden onbekenden vrijwel de gehele ‘Nederland 30 Jaar in de NAVO’-tentoonstelling...

Lees meer
Loginmenu afsluiten