Home Een altijd lastig eiland

Een altijd lastig eiland

  • Gepubliceerd op: 08 nov 2011
  • Update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Bas Verbeek

In 1948 doodden Zuid-Koreaanse soldaten op het eiland Jeju tienduizenden landgenoten die werden verdacht van communistische sympathieën. In een recent dispuut tussen de regering in Seoul en eilandbewoners worden zij op pijnlijke wijze aan die zwarte geschiedenis herinnerd.

‘Pro-Noord-Koreaanse linkse activisten’ en ‘commies’ – zo noemen parlementsleden van de regerende conservatieve partij in Seoul een groep activisten op Jeju die strijdt tegen de komst van een nieuwe marinebasis. De regering heeft afgelopen augustus een demonstratieverbod afgekondigd en oproerpolitie naar het eiland gestuurd.

De komst van de politietroepen doet veel eilandbewoners denken aan de voorgeschiedenis van het bloedbad in 1948. De toenmalige president Rhee Syngman had de oorlog verklaard aan iedereen die sympathie had voor de communisten in Noord-Korea. Op 3 april raakten bewoners van Jeju slaags met de politie, nadat een agent een schot had gelost tijdens een massale herdenking van de Tweede Wereldoorlog. Het incident leidde tot een opstand onder aanvoering van de communistische partij.

Seoul stuurde ongeveer 3000 soldaten naar Jeju. Syngman gaf hun een radicale boodschap mee: alles wat tegen ons is, ruikt naar communisme en moet worden uitgeroeid. Het gevolg was dat het leger 70 procent van de dorpen op Jeju platbrandde. Volgens een ruwe schatting werden er 30.000 eilanders gedood.

In Zuid-Korea was het vijftig jaar lang taboe om openlijk over de ‘3 april-moorden’ te spreken. Wie het toch deed, kon worden opgesloten en gemarteld. Pas in 2003 bood president Roh Mu-hyeon namens de staat excuses aan voor het bloedbad. Een officiële commissie begon in 2005 aan een diepgravend onderzoek naar de moorden op linkse activisten in heel Zuid-Korea, in het bijzonder die op Jeju. Na het onderzoek doopte de president Jeju tot ‘eiland van de vrede’.

Nu, vier jaar later, is Jeju opnieuw allesbehalve vredig. Volgens de regering is de nieuwe marinebasis nodig om de dreiging vanuit Noord-Korea het hoofd te bieden. Zij is vastbesloten zich niet te laten hinderen door het lokale protest. Sympathie voor het communisme is anno 2011 nog steeds bij wet verboden.

Bas Verbeek is correspondent in Seoul.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van vandaag. Je hebt al een abonnement voor €4,99 per maand.

Nieuwste berichten

Maaltijd der vrienden (1935) door Charley Toorop
Maaltijd der vrienden (1935) door Charley Toorop
Recensie

Charley Toorop had succes in het werk, maar pech in de liefde

Charley Toorop kreeg volop erkenning als kunstenaar, maar in haar privéleven was het tobben. Zo blijkt uit de biografie door Wessel Krul.  De portretten van Charley Toorop (1891-1955) zijn meteen herkenbaar: de afgebeelde personen hebben gebeitelde koppen, grote ogen en iets gekwelds. Er zit een onderstroom van agressie in. Toen Toorop begin twintigste eeuw begon te exposeren veroorzaakte haar werk opschudding. Critici vonden het ‘mannelijk’, maar...

Lees meer
Columnist Philip Dröge
Columnist Philip Dröge
Column

MTV zomaar verdwenen? Ik word oud

Het was maar een televisiezender. En ook nog eentje waarvoor je met je afstandsbediening naar de driedubbele cijfers moest doorklikken. Ergens tussen Baby TV en Euronews, in dat digitale niemandsland, hield MTV Music stand. Ballingschap is een groot woord, maar toch: niemand kwam er meer, in die slechte buurt. Ik ook niet. Waarom zou ik?...

Lees meer
Hadjememaar wordt aangekleed als een echte heer, 1921.
Hadjememaar wordt aangekleed als een echte heer, 1921.
Artikel

In 1921 stond er een malle zwerver op de kieslijst

In 1921 veroverde de drankzuchtige ‘straatartiest’ Had-je-me-maar een zetel in de Amsterdamse gemeenteraad. Hij was naar voren geschoven door een groep anarchisten en plaatste de overheid voor een lastig vraagstuk: hoe moet je in een democratie omgaan met schertskandidaten? ‘Een politiek schandaal,’ kopte De Telegraaf in de vroege ochtend van 28 april 1921. De opwinding...

Lees meer
De voorzitter van de Atlantische Commissie, mevrouw Hannie van Leeuwen, opent de 'reizende' NAVO-tentoonstelling in de hal van het station Den Haag Centraal. Links het VVD-Tweede Kamerlid, A. Ploeg, NL790703-26, 1979 VII 4, QAH9,Kunst en cultuur/Tentoonstellingen, QAK26,Overheid en politiek/Landelijke overheid en politiek/Krijgsmacht, Leeuwen, Hannie van, Ploeg, Ad
De voorzitter van de Atlantische Commissie, mevrouw Hannie van Leeuwen, opent de 'reizende' NAVO-tentoonstelling in de hal van het station Den Haag Centraal. Links het VVD-Tweede Kamerlid, A. Ploeg, NL790703-26, 1979 VII 4, QAH9,Kunst en cultuur/Tentoonstellingen, QAK26,Overheid en politiek/Landelijke overheid en politiek/Krijgsmacht, Leeuwen, Hannie van, Ploeg, Ad
Artikel

NAVO-tentoonstelling gestolen en beklad: actievoerders noemden het oorlogshitserij

Antimilitaristische actievoerders hadden het eind jaren zeventig gemunt op een reizende NAVO-tentoonstelling. Ze hekelden de oorlogspropaganda en organiseerden daarom eigen anti-NAVO-exposities. ‘Wat heeft u liever, een atoombom of een neutronenbom?’ In het ochtendgloren lag de Maastrichtse stationshal er treurig bij. Die septembernacht in 1979 hadden onbekenden vrijwel de gehele ‘Nederland 30 Jaar in de NAVO’-tentoonstelling...

Lees meer
Loginmenu afsluiten