Van 1948 tot 1971 presenteerde Ed Sullivan wekelijks met The Ed Sullivan Show een staalkaart van Amerikaans variété- en muzikaal talent. Vergeten is dat hij met zijn tv-show de kleurbarrière doorbrak. Zwart talent kreeg van hem evenveel kans als wit talent.
Dat was moedig in de tijd van rassensegregatie en gewelddadig verzet tegen zwarte burgerrechten. De Netflix-documentaire Sunday Best brengt een eerbetoon aan de man die zich niet als activist manifesteerde, maar dat stiekem wel was. En dankzij zijn populaire show bovendien een uiterst effectieve. Zijn tientallen miljoenen kijkers verschaften Sullivan een machtspositie, die hij stevig inzette. Zo trok hij zich in 1953 niets aan van de angst en weerstand van zijn bazen bij tv-netwerk CBS om Harry Belafonte, die om zijn inzet voor zwarte burgerrechten als een linkse radicaal werd gezien, te laten optreden.
De in Harlem opgegroeide Sullivan had een sterk gevoel voor rechtvaardigheid meegekregen van zijn Joods-Ierse ouders. Dat hij zo populair zou worden zag niemand aankomen, want veel charisma had hij niet. Een criticus schreef dat hij even levendig was als de stenen beelden op Paaseiland. Des te verrassender dat deze man zo’n grote rol speelde in het doorbreken van de kleurbarrière op tv. Sunday Best toont dat aan met fragmenten van optredens van onder anderen James Brown, The Supremes, Nina Simone en een 13-jarige Stevie Wonder.
