Home COLUMN: Annejet van der Zijl

COLUMN: Annejet van der Zijl

  • Gepubliceerd op: 25 aug 2015
  • Update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Annejet van der Zijl

Eigenlijk is het schrijven van een boek een volslagen idioot project, meent Annejet van der Zijl. Toch is dat geen reden om het te laten.

Het zal u niet ontgaan zijn: het thema van deze Maand van de Geschiedenis is dit jaar ‘Tussen Droom en Daad’. Iedereen denkt dan meteen aan Willem Elsschot en ‘de wetten en praktische bezwaren’ die hem in de weg stonden. Maar ik denk bij dit thema meteen aan het maken van een boek en de vele, vele hinderpalen die daarbij in de weg kunnen staan.
Naar het schijnt willen ruim een miljoen Nederlanders een boek schrijven. Gezien de levendige handel in schrijfcursussen en de soms wanhopig makende hoeveelheid verzoeken om advies/hulp/tips/begeleiding waar alleen ik al mee word bestookt, lijkt dat aantal mij niet overdreven. Toch haalt maar een fractie van al die droomboeken inderdaad de boekhandel, en een nog veel kleiner gedeelte ervan de bestsellerlijsten. En wat, denk je dan, staat er toch voortdurend tussen droom en daad?

In mijn ervaring zijn het geen ‘wetten en praktische bezwaren’ waar al die aspirant-schrijvers zich op stuklopen, maar veeleer gebrek aan tijd, ervaring, doorzettingsvermogen, geduld, zelfvertrouwen of gewoon talent. En zelfs al heb je die merkwaardige combinatie van eigenschappen in huis, dan nog spelen de factoren geluk en toeval een niet te onderschatten rol.

Mijn eigen loopbaan wemelt ervan. Was ik niet min of meer mislukt als nieuwsjournalist, dan was ik nooit begonnen aan de reconstructies die de voorboden van mijn literaire carrière vormden. Had ik per ongeluk een tweeling gekregen, dan had ik nooit mijn baan durven opzeggen. Was ik net niet die ene enthousiaste uitgever op straat tegen het lijf gelopen, dan was mijn Schmidt-biografie er waarschijnlijk nooit gekomen. Enzovoort.
 

Schrijf uit nieuwsgierigheid. Gewoon om te kijken hoe het afloopt

En zelfs al heb je een paar boeken met een zeker succes gepubliceerd, toch voelt een nieuw project elke keer weer even eng. Het is als het bouwen van een huis zonder bouwtekening. Je hebt een stuk grond en een vaag idee van wat daar mooi op zou kunnen staan. Vervolgens ga je jarenlang lopen zoeken naar bouwmaterialen. Hier vind je een partijtje dakpannen, daar een oude deur, daar wat zakken cement. Je verzamelt en je verzamelt, en op een gegeven moment denk je: en nu ga ik eens kijken of ik daar inderdaad dat huis mee kan bouwen.

En dan wordt het pas echt spannend. Heb je genoeg materiaal? Past het in elkaar? Niet zelden moet je het bouwterrein af, of de bouw zelfs helemaal stilleggen om toch nog weer verder te zoeken. En als het huis eenmaal vorm krijgt, wordt het dan wat je voor ogen hebt of valt het toch een beetje tegen? Moet je het aanpassen? Of kom je – de ultieme nachtmerrie – tot de conclusie dat je hele idee vanaf het begin niet deugde?

Zoals ik het nu beschrijf, is een boek maken eigenlijk een volslagen idioot project – en dat is ook zo. Zelf leg ik op dit moment de laatste hand aan een boek over een onbekende Amerikaanse door wie ik jaren geleden, op het terras van haar sterfhuis, opeens zo gefascineerd raakte dat ik dacht: over haar leven ga ik een boek maken. Vervolgens heb ik jaren in haar voetsporen over de wereld gezworven om materiaal te verzamelen. En nu ben ik ook alweer ruim een jaar bezig om het verhaal zo goed mogelijk in elkaar te zetten. En nog steeds is het ongelofelijk spannend of het gaat lukken.
 
Het is precies zoals de 85-jarige kunstenaar Armando onlangs zei: ‘Elk schilderij is een avontuur. Ik schilder om te weten hoe het afloopt.’ Zo kan ik zeggen: elk boek is een avontuur, en ik schrijf om te weten hoe het afloopt.

En dat laatste is eigenlijk ook het enige wat ik aspirant-schrijvers kan meegeven. Doe het niet uit ambitie, doe het niet om naam te maken, bewondering te oogsten of rijk te worden – daarvoor zijn de kansen op commercieel en literair succes simpelweg te klein. De enige goede reden om een boek te maken is dat je er plezier in hebt en dat je de uitdaging niet kunt weerstaan. Schrijf uit nieuwsgierigheid, schrijf uit zucht naar avontuur – gewoon, om te kijken hoe het afloopt.
 

Lezing Van der Zijl
Op zondag 18 oktober organiseert Historisch Nieuwsblad een groot Geschiedenis Festival in de Philharmonie in Haarlem. Tijdens dit festival vertelt Annejet van der Zijl vanuit haar eigen ervaringen over het schrijven van een boek, met alle hindernissen en valkuilen, maar ook het onverwachte geluk vandien. Meer info: geschiedenisfestival.nl.
 

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van vandaag. Je hebt al een abonnement voor €4,99 per maand.

Nieuwste berichten

Mohammed and paul once upon a time in tangier filmposter
Mohammed and paul once upon a time in tangier filmposter
Recensie

Mohammed & Paul: film over westers wangedrag in Tanger

Tanger was vanaf de jaren vijftig tot in de jaren zeventig een vrijhaven voor een westerse culturele elite. Onder hen veel homo’s, omdat in Tanger homoseksualiteit getolereerd werd. Vrijheid blijheid, maar de documentaire Mohammed & Paul: Once Upon a Time in Tangier laat de keerzijde zien.  De ‘mythe van Tanger’ wordt het wel genoemd: de gedachte dat de Marokkaanse stad een hippieparadijs was, waarin iedereen gelukzalig blowend in het paradijs leefde. Documentairemaker Nordin Lasfar, opgegroeid in Nederland als...

Lees meer
Man draagt een hoofd in een kruiwagen, fotoshop negentiende eeuw
Man draagt een hoofd in een kruiwagen, fotoshop negentiende eeuw
Interview

‘Trucage met foto’s was vermaak, geen manipulatie’

Het internet raakt door AI overspoeld met nepbeelden, maar de fototentoonstelling FAKE! in het Rijksmuseum laat zien dat fotomanipulatie zo oud is als de fotografie zelf. Zo komen er in de collectie beelden van vliegende auto’s en personen met absurd grote hoofden voorbij. Volgens curator en conservator Hans Rooseboom is er wel iets veranderd sinds...

Lees meer
Nederlandse SS-bewaakster
Nederlandse SS-bewaakster
Recensie

Nederlands personeel in concentratiekampen zag zichzelf als slachtoffer

De Nederlandse mannen en vrouwen die in de concentratiekampen werkten hadden dikwijls een problematische achtergrond. Toch waren de meesten geen gestoorde monsters, toont Hans de Vries.  In Amor fati (1946) schrijft Abel Herzberg over wat hij heeft gezien in Bergen-Belsen, het concentratiekamp waar hij met zijn vrouw gevangenzat. Een van de essays gaat over ‘blonde Irmy’, een SS-Aufseherin die door de gevangenen ‘de griet’ wordt genoemd. Een niet al...

Lees meer
Drie regenten van het Leprozenhuis
Drie regenten van het Leprozenhuis
Kopstuk

Door het vetorecht kon één dwarsliggende stad de hele Republiek lamleggen

Hongarije blokkeert EU-hulp aan Oekraïne door zijn veto uit te spreken. De overige lidstaten moeten daardoor op zoek naar een geitenpaadje om hun miljarden toch bij Zelenski te krijgen. In de achttiende eeuw zorgde het vetorecht in de Republiek ook voor bestuurlijke chaos. Begin achttiende eeuw gold in de Republiek op ieder politiek niveau –...

Lees meer
Loginmenu afsluiten